8 czerwca 2018 Nareszcie wyczekany weekend po bardzo trudnym tygodniu… Ba! Weekend szczególny, bo daaaawno już nie witałam moich przyjaciół razem, zwykle Kalina przyjeżdża sama, na „babskie pogaduchy”, a Staszek ostatnio najczęściej z synami. Dziś Kala przyjechała razem ze mną, a Staszek zląduje wieczorem. Kiedy wchodziłyśmy na Groń, droga była sucha i niemal biała, ale sine niebo czekało nad nami z gotową do opróżnienia konewką. Kiedy tylko zatrzymywałyśmy się przy co bardziej dorodnych egzemplarzach poziomek i ochoczo rozpoczynałyśmy konsumpcję, rozlegały się ostrzegawcze pomruki burzy. No, to poprawiałyśmy dziarsko plecaki i ruszałyśmy marszem przed siebie, żeby zdążyć przed deszczem. – Ależ ja mam kondycję… – zrzędziła Kalina. – Znaczy, nie mam kondycji! Dyszę jak stara lokomotywa! Mówiłam, że będziesz miała ze mną problem przy wchodzeniu! Nie te lata na takie wspinaczki. Te moje oponki wszędzie… Parsknęłam śmiechem, aż echo huknęło nad lasem. – Oponki?! Chyba gumki recepturki! Kala, wszyscy dyszą wchodząc, to normalne. Ty, patrz: sarny! Stadko zwinnych, płowych ślicznot przebiegło drogę z dziesięć metrów przed nami. – Widzisz, co narobiłaś? Zwierzynę płoszysz! – zaśmiała się Kalina. – Pamiętasz, że ja kiedyś się nazywałam Rącza Sarna? – Aaa, faktycznie! Na imprezie u Dagi. Ja byłam Źródło Zapomnienia. Ale nie pamiętam dlaczego. Teraz obie wybuchnęłyśmy gromkim śmiechem, wspominając „indiańskie” urodziny Dagmary dawno temu. – A Daga była… zaraz… Siostra Płocha Łania? A Maciek – Brat Czerwona Gęba! – przypomniałam radośnie. Wszyscy mówiliśmy do siebie „bracie” i „siostro”. – Haha, i trzeba było przy każdym pociągnięciu fajki wydmuchać dym na wszystkie strony świata, aż mi się odechciewało palić wtedy! – zaśmiewała się Kalina. – No, fakt, ja też wtedy paliłam Zefiry! Ty wiesz, że ja mam jeszcze gdzieś zdjęcia? Te nasze stroje, peruki… – I Tomek w dywaniku w paski! – ryknęła Kala, a ja się przyłączyłam. Nie zauważyłyśmy nawet, kiedy znalazłyśmy się przed drzwiami Chatki. Wyciągnęłam klucz i otworzyłam kłódkę, a z nieba lunął nagły deszcz. – Pamiętasz? – zamyśliła się moja przyjaciółka. – Tu staliśmy wszyscy, podając sobie mydło, kiedy przyjechaliśmy pomóc ci w sprzątaniu tej rudery… Lał deszcz i zrobiliśmy sobie prysznic pod tymi resztkami dachu… Telefon rozśpiewał mi się „Metallicnie” w torbie, weszłyśmy szybko do domu. – No, hej Stasieczku, gdzie jesteś? – odebrałam. – Co byś powiedziała na konia? – usłyszałam i zamarłam. – Konia?! Matulu, jakiego konia?! Staszek prychnął w głośniczku. – Koniak, Maryl, konia-K! – powiedział dobitnie. – Jestem w sklepie i tak sobie wymyśliłem. Może być? Co wy na to? – Tjaaa… urszulki i lampka koniaku przy ognisku. Takiego zestawu jeszcze nie przerabialiśmy. – stwierdziła Kalina. – To ja jednak zostanę przy herbacie. – A kupuj co ci tam fantazja podpowiada! – przekazałam głosowi Staszka. – Ale o cukinii nie zapomnij. Za chwilę już będziemy w komplecie. Dziś spędzimy wieczór na pogaduchach w domu, może więc lampka koniaku nie jest takim złym pomysłem. Ognisko zostawiamy na jutro, trzeba przynieść trochę drewna z lasu, no i uprzątnąć siano z podwórka. W ubiegłym tygodniu, ku mojej wielkiej radości, Krzysiek z kolegami wykosili je od końca do końca. Co prawda wyjadłyśmy wszystkie poziomki, ale Staszek przyjdzie już po ciemku, to nie będzie mu żal. A do jutra może nowe się zarumienią? 😉